16 maja 2026 roku obchodzimy 124 rocznicę urodzin światowej sławy najwybitniejszego polskiego tenora Jana Kiepury.

Artysta urodził się 16 maja 1902 roku. Zawsze marzył o zawodzie śpiewaka operowego ale posłuszny poleceniu swojego ojca rozpoczął studia prawnicze. Podczas studiów, wszystkie swoje oszczędności wydawał na prywatne lekcje śpiewu. Artysta przez całe dorosłe życie zmagał się z przewlekłym nieżytem dróg oddechowych, powstałym w wyniku pęknięcia chrząstek przegrody nosowej.

Jan Kiepura to człowiek niezwykły i wielki patriota. Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej a od roku 1919 został ochotnikiem w I Pułku Strzelców Bytomskich. Był uczestnikiem I powstania śląskiego.

Debiutował małą rolą Górala w „Halce” Stanisława Moniuszki. Miał tendencję do popisów wokalnych co skutkowało zdjęciem go z roli wskutek przedłużania wysokich dźwięków.

Prawdziwą karierę rozpoczął tytułową rolą w „Fauście” Charlesa Gounoda na deskach opery Lwowskiej. Wkrótce rolę tą kreował w Teatrze Wielkim w Warszawie, śpiewając następnie wiele innych, już zawsze pierwszoplanowych partii operowych.

Wkrótce rozpoczął międzynarodową karierę występem w partii Alfreda „Zemsty nietoperza” Johanna Straussa w  Teater an der Wien. Wkrótce wystąpił na scenie Staatsoper Wiedeń w partii Cavaradossiego w Tosce. Występ ten zaowocował doskonałymi recenzjami prasowymi – został obwołany „królem tenorów”, „ następcą Carusa”.

Wkrótce jego światowa kariera rozwinęła się poprzez występy w mediolańskiej La Scali, Covent Garden w Londynie, Civic Opera Hause w Chicago, w teatrach w Paryżu, Neapolu i Wenecji.

W 1936 roku artysta ożenił się z wybitną węgierską sopranistką Matą Eggerth. Wyjechali razem do USA, gdzie później wielokrotnie śpiewał na deskach nowojorskiej Metropolitan Opera.

W okresie międzywojennym Jan Kiepura zlecił budowę słynnego pensjonatu Patria w Krynicy Zdroju, który odwiedzała ówczesna cała elita artystyczna okresu międzywojennego.

Artysta nie ograniczał się do ról operowych. Wielki rozgłos przyniosła mu działalność filmowa. Okazał się nie tylko wybitnym tenorem ale też wybitnym aktorem. Podczas pracy filmowej nagrywanej w obcych językach starał się wykonać co najmniej 1 utwór w języku polskim.

Artysta został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Legii Honorowej (Francja 1935), Krzyżem Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, belgijską Wielką Wstęgą Orderu Leopolda (1936), Złotym Krzyżem Zasługi (1937 Polska) oraz tego samego roku w Szwecji Orderem Gwiazdy Polarnej.

Po wybuchu II wojna światowej przyjechał jako ochotnik do Lille by wesprzeć emigrantów polskich. W USA śpiewał pieśni patriotyczne prowadząc akcję propagandową. Zarobione dzięki koncertom pieniądze przeznaczał na wsparcie Ojczyzny.

Powrócił do kraju po 19 latach nieobecności. Wystąpił z koncertami w wielu miastach Polski. Nie był przyjaźnie witany przez komunistyczne władze Polski.

Wielki Polak, śpiewak, aktor zmarł nagle 15 sierpnia 1966 roku. Spoczął żegnany przez tłumy rodaków na cmentarzu Powązkowskim w alei zasłużonych.

Naszym zadaniem jest czcić jego pamięć, człowieka który na zawsze zapisał się w galerii polskich najwybitniejszych artystów w naszej i światowej historii sztuki.